Her yanın sarıya boyandığı bozkırın ortasındaki talihsiz yerde, çocukların önüne ekmek koyabilmek hiç de kolay değildi. Suları bitmiş, ırmaklar yürüyüşle günler sürmekte. Çamurlu ırmak suyunu içebilmek ayrı bir dert…  

Şehir iki saatlik mesafedeydi. Atın üzerinde korkak ve acemice yol alıyorduk. Kucağımdaki amcanın ensesinden inen terler yırtık mintanının yakasını ıslatmaya başladı. Kimi zaman sessiz kimi zaman can havliyle bana bir şeyler anlatmak istiyor…

Zor günler geride kalmış, şu an daha zor günleri yaşıyorduk. En zor günlerse kapı ardında sırasını bekliyor. Beş, altı gündür evlerden işittiğimiz kuru öksürükler korkularımızı büyütmeye başladı. Ne şehre gidebiliyoruz, ne doktor getirme şansı var. Çaresizlik kar gibi artık diz boyu değil bel boyu olmuş, nöbet tutmaya başladı.

Biz anılarımızla yaşarken anı unutmuştuk. Bilge’nin çektiklerini düşünmeye sıra gelmiyordu. Küçük Mualla ufacık yaşta dağlar yükü acı hatıra ile doldu. Bebeğini kucağına aldığında gözleri dolan Mualla’ya her bakışımda canım acıyor, içimden; “Yapma kızım, yapma, dayanamıyorum!” diye sessizce haykırıyordum.

Üzgündüm ama kimseye ne kırgınlığım ne de kızgınlığım vardı. Ne canım diye sevdiğim Umay’ı küçük kardeşim Hikmet’e berdel edenlere, ne bunu kabul eden Hikmet’e… Hayat buydu işte; acımasız, çirkef, vefasız…