“Düşünceli Şarkılar” albümümdeki şarkıların sekizinci sırasında
“Korkacak Bir Şey Yok” isimli bir şarkım var. Sözleri şöyle başlıyor:

Korkacak bir şey yok
Başı sonu belli olan bir yolda
Elbet rastlantılar olacak
Acı da tatlı da

Korkunun ecele bir faydası yok
Durduramayız gidişi yolun ucuna
Çaresiziz, belki de isyanımız bundan
Biz geçiyoruz, geçmeyen zaman

Aşık Veysel, abideleşen türküsünde, “Uzun ince bir yoldayım, gidiyorum gündüz gece.” derken irademiz dışında meydana gelen doğum olayından sonra hayat yürüyüşümüzün başladığını söylüyordu. Bizim düşüncemize göre bu yürüyüş de kendi irademizin dışında gerçekleşiyor. “Yol” yani “hayat” bizi bir yerlere götürüyor. Kendi irademizin farkına vardığımız zamanlardaki girişimlerimiz, tercihlerimiz, yolun sonundaki, kaçınamadığımız bir gerçeğe rağmen dünyadaki tüm insanlara ve canlılara, kendimizden bir şeyler, bir “iz” bırakma arzumuz ve isteğimiz var. Bu duygu, kaçınılmaz gerçeğe rağmen bir direnme içgüdüsüdür. “Var” olduğunu kanıtlama çabasıdır. Bu, üç şekilde gerçekleşebilir:
Güçle, ilim ve bilimle, sanatla.
Tarih, bunu bizlere kanıtlıyor. Ama tarih yazmak için zaman ölçeğine ihtiyaç vardı. Zaman ölçer birimini insanlar icat etti. “Zaman” yerli yerinde duruyor aslında, biz gelip geçiyoruz. İrademiz dışında gelişen olaylara rağmen, önce şans, sonra dikkatli ve planlı bir duruş yardımıyla yaşamayı becerenler; saatin ve takvimin yardımıyla tarihin neresinde olduklarının gerçeğine vardılar. Başarılı olanlar, kendilerinden sonra geleceklere, türlü çeşitli örnekler bıraktılar. İyi ile kötünün, güzel ile çirkinin ayırdına vardılar. Umuyorum ve ümit ediyorum ki bazı zamanlar “Kaba Güç”ün tüm baskısına ve hâkimiyet görüntüsüne rağmen sonunda dünyada kalanlar, her zaman olduğu gibi insan vicdanındaki fazilet (erdem), iyilik ve güzellik olacaktır.