Saadet Treni, modern çağın dayattığı prangaları çıkarıp göğsümüzü daraltan o inatçı iplerden kurtulma çabası.
Sözlerin parçalandığı, sevgilerin yağmalandığı bir zamanda yönünü kalbiyle bulmaya çalışanların manifestosu.
Her gidişin bir ayrılık olmadığını bilenlerin, terk etmek ile çekip gitmenin arasındaki ince ayrımı fark edenlerin sığınağı.
Herkesin hırsla aynı tarafa koştuğu bu asırda saadet, ters yöndeki izleri takip etmekte saklıdır belki de.
Şair; duyguları bastıran gürültülere inat kendi iç sesini dinlemek isteyenlere sesleniyor:

Saadet treninin burcunda
Yazsız bir güneşle geçiyoruz bahçenizden
Sazsız bir orkestra eşliğinde kelebeklerle
Nazsız sitemsiz sevgilerle, çıkarsız, içten
Geçiyoruz, yalan değil gerçekten